Vlaamse media marketinghokjes

Vlaanderen telt ongeveer zes miljoen inwoners. Die kunnen kiezen uit zes grote publieke/commerciële tv-zenders en zeven grote publieke/commerciële radiozenders. Keus genoeg voor iedere denkbare doelgroep, zou je denken. Dat doen ze niet bij SBS Media Belgium. Daar lanceren ze dit najaar een nieuwe radiozender: NRJ.  Mij zullen ze niet begroeten als luisteraar.

Dat hoeft ook niet, want ik behoor niet tot de doelgroep. Die bestaat namelijk uit actieve Vlamingen van 14 tot 44 jaar die in de grote steden wonen. Weer een typisch geval van doorgedraaid marketing denken. Zeker als je die definitie verder ontleedt.

Actieve Vlamingen. In welke mate actief en waarin actief? Zeer actief of een beetje actief? Sportief actief? Politiek actief? Seksueel actief? Voetballer of fietser? Links of rechts? Vul maar in. Twee betekenisloze woorden. Van 14 tot 44 jaar. Er is geen strikte leeftijdsgrens te trekken als het om muzikale smaak gaat. Stopt de liefde voor hedendaagse popmuziek bij de leeftijd van 44?  En wat is hedendaags? Tieners van nu dwepen nog steeds massaal met Nirvana, terwijl Kurt Cobain al 24 jaar onder de groene zoden ligt. Bijna vijftigers doen hetzelfde. Ten slotte de grote steden. Ik concludeer dat luisteraars in Knokke-Heist en Tongeren per definitie niet tot de doelgroep behoren. Laat staan de luisteraars in kleine(re) gemeenten als Puurs en Heverlee.

Waar luister ik nu naar? Awel, ik ben een goed voorbeeld van een atypische luisteraar die niet in marketinghokjes te vatten valt. Gezien mijn professie zou je verwachten dat bij mij de hele dag VRT Radio 1 opstaat. Nee dus. Ik luister wel naar het Nederlandse equivalent, maar heel beperkt. Ik heb niet zo’n behoefte om de godganse dag hetzelfde nieuws 24 uur aan te moeten horen, ook niet van alle kanten. Dat krijg ik al via de social media. Muzikaal zou je mij plaatsen bij Radio 2 (Vlaams of Nederlands) of wellicht Klara (Vlaamse klassieke muziekzender). En anders Qmusic? Nee, dank u. Ik ben geen fan van commerciële zenders. Johan luistert naar Studio Brussel. Hoewel ik ook al niet meer tot hun doelgroep behoor, qua leeftijd min of meer dezelfde als die van NRJ (nog een reden voor de overbodigheid van die nieuwe zender), draait men daar veelal de muziek waar ik volwassen mee ben geworden en nieuwe muziek die ik ook op de leeftijd van 48 meestal nog kan waarderen. Zo niet, zit er altijd een knop op de radio.

Een knop die NRJ niet hoeft op te zoeken. Dank heren en dames marketeers dat jullie mij die moeite alvast besparen!

‘Mia’ beste Belgische song aller tijden

In een verdeeld land als België is het interessant te kijken of de Vlamingen nog wat overnemen van de Franstalige muziekcultuur. Dat valt niet mee, afgaande op de ‘100 van Eigen Kweek’ van Studio Brussel (de 100 beste Belgische songs volgens de luisteraars). Op 1 staat, hoe kan het ook anders, Mia van Gorki. Zeker na het overlijden van zanger Luc De Vos (foto) in 2014 heeft het nummer nog meer een soort mythische lading gekregen voor de Vlamingen.

Bron foto: www.cobra.be

De hoogste negen noteringen zijn voor Vlaamse bands/artiesten. Op nummer 10 vinden we de eerste Brusselaar, Stromae. Welke Waalse/Brusselse artiesten blieven de Vlaamse Stu Bru luisteraars voor de rest? Natuurlijk mag Brusselaar Jacques Brel niet ontbreken met Ne me quitte pas, maar plaats nummer 30 is uiterst bescheiden voor deze klassieker. Naast de al eerder genoemde Stromae is ook import Brusselaar Arno goed vertegenwoordigd (zowel solo als met TC Matic). Ook Brusselaar Toots Thielemans ontbreekt niet. Voor de rest zijn er noteringen voor het niet zo bekende Waalse Machiavel, Brusselse rapper in opkomst Romeo Elvis en eveneens oudgediende Brusselaar Plastic Bertrand. C’est ça.

Kunnen we hier voor de rest verdere wetenschappelijk onderbouwde sociologische conclusies uit trekken? Zover ga ik niet, want ik ben geen socioloog en geen wetenschapper. Een Waalse/Brusselse top 100 zou waarschijnlijk precies het tegenovergestelde tonen. Enkele Engelstalige Vlaamse bands die het ook in Wallonië goed doen, maar voor de rest toch werk uit eigen parochie. De 100 van Eigen Kweek toont toch aan dat er ook een grote muzikale scheiding loopt door België.

De meeste nummers in de lijst zullen ook in Nederland wel min of meer bekend zijn. Opvallend is dat dEUS met zeven nummers in de lijst staat, maar dat zes ervan kelderen en de laagst genoteerde nieuw is in de lijst. Of Bazart al net zo’n fenomeen in Nederland is als in Vlaanderen waag ik te betwijfelen. Zelf vind ik er geen zak aan (hé, vrijheid van meningsuiting!), dus ik ben blij Mia van Gorki te kunnen posten als nummer 1. Waarom dit de absoluut beste Belgische song is? Tja, dat is het raadsel dat Vlaming heet.

Bekijk de hele lijst op Studio Brussel.