Ondertussen in Wallonië

Mijn opzet met deze site is nadrukkelijk ook aandacht te besteden aan ontwikkelingen in Wallonië, juist omdat je daar nooit zoveel over leest in de Vlaamse en Nederlandse pers. Helaas zijn de Walen er de eerste bijna vijf maanden van dit jaar een beetje karig vanaf gekomen.

Het is niet dat ik het Waalse nieuws niet volg. Dat doe ik zeker wel, in zoverre ik er toegang tot heb. In navolging van hun Vlaamse collega’s gooien ook de Waalse online media steeds meer berichten tegen betaling het internet op. En ik heb vooralsnog geen budget om op al die diverse Vlaamse en Waalse sites een abonnement te nemen.

Dat is niet de hoofdreden voor mijn karige nieuwsaanbod uit Wallonië. Er gebeurt momenteel niet veel bijzonders in de provincies Namen, Luik, Henegouwen, Luxemburg en Waals-Brabant. Een brandje hier, een incident daar. Dat is niet het nieuws waar ik mijn bezoekers mee wil informeren.

Op politiek vlak is het tamelijk rustig sinds de aantreding van een nieuwe Waalse gewestregering eind vorig jaar. De christendemocraten ruilden toen de socialisten in voor de liberalen na een schandaal met socialistische kopstukken  bij de Brusselse daklozenvoorziening (Samusocial). Die nieuwe regering regeert rustig voort tot aan 2019.

De vraag is allereerst of de socialisten van de PS hun dominante positie in de grote Waalse steden (Namur, Charleroi, Liège, Mons) kunnen handhaven in oktober in de nasleep van Samusocial. Namur krijgt sowieso een nieuwe burgemeester, want Elio di Rupo draagt het stokje over aan Nicolas Martin (als de PS de grootste blijft, uiteraard).

Dat we verder zo weinig horen over de Walen komt vooral doordat ze geen Bart De Wever hebben die dagdagelijks de pers haalt. Charles Michel gedraagt zich als de federale premier, gesteund door zijn Waalse achterban. De PS probeert de regering in het federale parlement aan te vallen, maar dat is een hopeloze taak. En de socialisten met de grootste mond (Di Rupo, Laurette Onkelinx) staan letterlijk al bij de politieke uitgang. De Waalse christendemocraten van CDF gedragen zich deftig christelijk en hoor je zelden. Van de Duitstalige gemeenschap in Wallonië (regio Eupen, Malmédy) vernemen we praktisch nooit iets. Kortom: Wallonië is momenteel een oase van rust op politiek gebied. En ook al zit Wallonië economisch in de lift met vooral de nadruk op logistiek, het zal niet snel Vlaanderen overstijgen op economisch gebied. De oude maakindustrie is verdwenen of is hard op weg naar de uitgang.

Door dit alles is mijn nieuwsaanbod uit Wallonië dus karig geweest de afgelopen maanden. Ik hoop op beterschap, maar beloof niets. Ondertussen kan ik Wallonië aanbevelen als bestemming voor een toeristische trip. Namur en Dinant zijn zeker een bezoek waard. Volgens het Waalse bureau voor toerisme is Chassepierre in de provincie Luxemburg echter het mooiste dorp van Wallonië (foto). Gelegen in de provincie Luxemburg, de dunst bevolkte provincie van het land.

Nog een reden waarom het zo rustig is inzake de Walen: ze zijn gewoon met een pak minder!

Kristof Calvo wil van België normaal land maken

Woensdag 16 mei verschijnt het nieuwe boek van Groen fractievoorzitter in het federale parlement Kristof Calvo, getiteld ‘Leve politiek’. Daarin heeft hij het over gelijkheid, samenleven in diversiteit en vooral doet hij voorstellen om het politieke bestel in België grondig te hervormen.

Archieffoto

Zijn meest vergaande voorstel is de zes parlementen en regeringen die nu in België bestaan (zie colofon aan rechterkant) te vervangen door één nationaal parlement en dus ook één nationale regering. Daarmee zou België dus zowaar een normaal land worden :-).

Calvo komt met zijn voorstel, omdat hij concludeert dat ‘al die parlementen en regeringen naast elkaar gewoon niet werken’. Zijn ideaal is één nationaal parlement dat zou moeten bestaan uit 200 parlementsleden. Naast de nationale aangelegenheden zou ieder parlementslid ook regionale bevoegdheden zoals cultuur en onderwijs moeten behandelen, aldus Calvo. Hij doet verder nog voorstellen voor een andere opzet van de verkiezingen en pleit voor de afschaffing van de staatssecretarissen. Staatssecretaris zou dan een ‘flexi-job’ worden, bijvoorbeeld in het geval van een crisis of een bijzondere uitdaging.

Worden zijn voorstellen ooit werkelijkheid? Dat valt zeer te betwijfelen. Het zou moeten gebeuren via nieuwe staatshervormingen. Daar komt bij dat Wallonië en Vlaanderen op twee verschillende snelheden opereren inzake bijvoorbeeld economische ontwikkeling en daarom vooral de N-VA het liefst helemaal van België af wil. En wat te doen met hoofdstad Brussel?

Op zijn uitgelekte voorstellen zijn nog geen Vlaamse, Brusselse of Waalse reacties gekomen.

Bron: Gazet van Antwerpen

Moderne islam of geen islam in Belgische politiek

Persoonlijk geloof ik niet in een God die ons vanuit de hemel in de gaten houdt, bijstuurt en ons na gedane zaken op aarde in zijn hemel ontvangt. Ik heb er geen problemen mee dat mensen daar wel in geloven. Ik ben wel allergisch voor degenen die daarbij coûte que coûte vasthouden aan teksten die haast zo oud zijn als de oertijd en deze ook willen opleggen. Of het nu om katholieken, protestanten/gereformeerden of moslims gaat. Een partij als Islam heeft wat mij betreft dus niets te zoeken in de Belgische politiek.

Islam is echter wel van plan mee te doen aan de gemeenteraadsverkiezingen in oktober. Onder andere in Brussel, Gent en Antwerpen. De lijsttrekster voor Antwerpen is ondertussen anoniem bekend. Ja, het is een vrouw. Nee, dat is geen teken van verlichting die de partij ineens zou doormaken. De stichter van de partij, Redouane Ahrouch, is rabiaat conservatief in zijn opvattingen. Vrouwen weigert hij aan te kijken of de hand te geven en hij pleit voor gescheiden zitplaatsen voor mannen en vrouwen in het openbaar vervoer.

Dan de Antwerpse kandidate zelf. De partij wil weinig over haar kwijt. Een Afghaanse, ergens in de 20 en volgens Ahrouch ‘een intellectueel’. Dat hij daarmee instemt (!). Men heeft hem moeten overtuigen, gaf hij schoorvoetend toe.

Zo werd de vrouwelijke lijsttrekster van Islam in Antwerpen geïntroduceerd.

De dame op de foto is niet de betreffende Afghaanse. Dat de partij zo’n stockfoto kiest om haar voor te stellen, zegt genoeg over de partij. Erg vredelievend en verbindend kun je de afbeelding niet noemen. Misschien zegt het ook genoeg over de dame in kwestie en is zij ook niet het meest verzoenende type die moslims en autochtonen nader tot elkaar wil brengen.

Ik heb er geen problemen mee dat moslims hun plek innemen in onze maatschappij door zich politiek te engageren. Integendeel! Je kunt in Nederland zeggen van DENK wat je wilt, maar het is prima dat hun visie wordt gehoord en dat je met ze in debat kunt. Ik heb geen probleem met Dyab Abou Jahjah, die ook opkomt in oktober met zijn partij Be One, ondanks zijn niet smetteloze Antwerpse verleden en voor sommigen controversiële standpunten inzake Israël (de Israëli’s zijn zelf ook allang geen lieverdjes meer, dus kritiek mag).

DENK en Abou Jahjah zijn open in hun geluid en accepteren dat ze onderdeel zijn van het respectievelijk Nederlandse en Belgische democratische politieke systeem. Dat valt allemaal niet te zeggen over Islam dat openlijk streeft naar de invoering van de Sharia in België en verder niet in debat lijkt te willen gaan. Sorry jongens, dan zijn jullie bij mij toch aan het verkeerde adres. Of je zo’n partij moet verbieden zoals N-VA bepleit, is een grensgeval. Vrijheid van meningsuiting immers. Ik hoop dat het overgrote deel van de moslims er in elk geval niet intrapt door op ze te gaan stemmen. Jullie stem verdient beter!

Tegen de Antwerpse lijsttrekster zou ik zeggen: als je werkelijk een intellectueel bent, trek je kandidatuur dan vooral snel weer in!

Ex N-VA leden komen met plan voor Brussel

De N-VA streeft naar een onafhankelijk Vlaanderen. Dat staat nog steeds in de statuten. Wanneer een onafhankelijk Vlaanderen een feit kan zijn, hangt onder andere af van de vraag wat te doen met het Brussels Gewest dat gedeeltelijk door Vlamingen en Walen wordt bestuurd (Brussel is officieel de hoofdstad van Vlaanderen). Ex N-VA leden Hendrik Vuye en Veerle Wouters (die het communautaire beleid van Bart De Wever niet concreet genoeg genoeg vinden) komen met een plan in hun boek ‘Vlaanderen voltooid. Met of zonder Brussel?’

Hendrik Vuye (l) en Veerle Wouters (r)

Het grote probleem bij een eventuele opsplitsing van België in een onafhankelijk Vlaanderen en Wallonië is de hoofdstad Brussel. In de Brusselse Gewestregering (die behalve over Brussel ook over alle zogenaamde faciliteitsgemeenten beslist inzake bijvoorbeeld onderwijs, sociale zekerheid, cultuur etc.) hebben Walen en Vlamingen op papier evenveel voor het zeggen. Dat gebeurt echter niet van Vlaamse kant, constateren Vuye en Wouters.

Zij menen dat de Vlaamse regering Brussel los heeft gelaten en dat het contact tussen Vlamingen en Brusselaars daardoor verwatert. Daardoor zouden de Brusselaars nu aan ‘cherry picking’ doen en alleen die Vlaamse voorzieningen eruit plukken die voor hen interessant zijn.

Om de Brusselaars zich weer meer verwant te laten voelen met Vlaanderen zou volgens Vuye en Wouters één Vlaamse minister in Brussel een Brusselaar moeten zijn die ook in de Vlaamse regering zetelt. De eerste zes Vlaamse verkozenen in het Brussels parlement zouden ook automatisch in het Vlaams parlement moeten zetelen.

Deze stappen zijn volgens Vuye en Wouters nu al mogelijk. De Walen hebben soms ook dezelfde ministers in zowel de Brusselse als Waalse regering.

Met dit voorstel komt een onafhankelijk Vlaanderen niet per se dichterbij, erkennen de politici. Maar zo kunnen de Brusselse Vlamingen wel meer invloed uitoefenen en kleur bekennen, want uiteindelijk zullen ze moeten kiezen waar ze bij willen horen als de splitsing van België een feit is: Vlaanderen of Wallonië.

Bron: De Tijd

Daar ging mijn waarschijnlijke stem op Kris Peeters

Hoewel niet zeker is dat ik in oktober nog altijd in Antwerpen resideer, ben ik al wel bezig met de vraag op wie ik dan eventueel zal gaan stemmen voor de gemeenteraadsverkiezingen. Had ik net een voorzichtige voorkeur voor Kris Peeters ontwikkeld, gooide hij afgelopen week zijn eigen glazen in. Exit Peeters.

Tijdens de persconferentie woensdag was het al over en uit tussen Aron Berger en Kris Peeters (r). Dat had hij veel eerder moeten zien aankomen

De keuze voor Peeters was al een opmerkelijke. Ik heb niets met christendemocraten, al had ik in de jaren 80 wel een boontje voor Ruud Lubbers vanwege zijn standvastigheid. Peeters is echter bij verre geen Lubbers en zal het na afgelopen week nooit meer worden.

Dat hij iemand uit de joodse gemeenschap op de Antwerpse CD&V kieslijst wilde zetten, daar heb ik op zich geen problemen mee. Ze maken deel uit van de Antwerpse gemeenschap, al kun je niet spreken van een echte integratie. En de moeilijkheden die dat met zich meebrengt, had Peeters vooraf moeten kunnen inschatten. Zoals we weten, is hij daarin gigantisch door het ijs gezakt.

Iedereen maakt fouten, maar dit is een serieuze die gevolgen gaat hebben voor de rest van zijn campagne. Als we de Vlaamse media mogen geloven, heeft dit ook zijn positie binnen de partij geen goed gedaan. Waar hij drie jaar geleden het federale kabinet werd binnengeloodst als de christelijke sociale watchdog die de N-VA en Open VLD inzake sociale onderwerpen in de gaten moest houden, lijkt er ook voor de invulling van die rol steeds minder applaus van binnenuit.

Ondertussen zit ik terug met de vraag op wie te stemmen. Zes jaar geleden stemde ik niet op Bart De Wever, maar op toen zittend burgemeester Patrick Janssens. Zes jaar Bart De Wever hebben Antwerpen niet in het verderf gestort. Hij doet zijn job naar behoren, maar ik ben niet blij met bepaalde accenten in zijn beleid. Hij speelt bevolkingsgroepen tegen elkaar uit als het hem uitkomt. Schermt met een hard optreden inzake criminaliteit. Maar zijn war on drugs heeft behalve een toename in het aantal vermeende afrekeningen in het Antwerpse drugsmilieu weinig concreets gebracht. Dit is niet alleen mijn kritiek, maar kritiek van iedere niet N-VA’er, van links tot rechts.

Links noch rechts heeft echter geen aansprekend alternatief tegenover de persoon Bart De Wever, die fluitend de verkiezingen gaat winnen. Peeters was altijd al kansloos wat dat betreft. Daarvoor hoefde ik niet op hem te gaan stemmen. Ik vond hem wel een te verdedigen keuze. Als je echter nu al zo’n cruciale politieke fout maakt, heb je weinig te zoeken op het Schoon Verdiep (Antwerpse stadhuis, red.) met alle gekonkel. Ik heb nog een paar maanden om een andere, kansloze kandidaat te omarmen.