Brussel: je hebt er iets mee of niet

Toen ik begin 2006 had besloten (tijdelijk) te gaan emigreren naar België kwam heel even de vraag op naar welke stad: Antwerpen of Brussel? Antwerpen kende ik al enigszins. In Brussel was ik ook wel eens geweest. Gezien mijn zwakke gesproken Frans koos ik voor Vlaamstalig Antwerpen. Argument dat carrièrematig gezien niet helemaal opgeld deed, ondervond ik al snel. Een tweede belangrijk argument was dat ik niets met Brussel had. De stad sprak mij niet aan. 

Wat werk betreft, was de keuze Brussel links te laten liggen wellicht niet zo slim van mij. In Brussel zitten nu eenmaal veel Europese instellingen en bedrijven waar ik als relatief jonkie van 36 misschien nog wel kans had gehad om binnen te geraken in een vaste job, in plaats van nu als zelfstandige in Antwerpen peentjes te zitten zweten om maar een inkomen te vergaren.

European jobday Brussel (archiefbeeld)

Stel dat ik er wel was gaan wonen en werken: in welk gedeelte van Brussel zou ik mij dan hebben gevestigd? Waarschijnlijk in Brussel-Stad, Elsene of Etterbeek. Daar woont namelijk het overgrote deel van de medewerkers bij Europese instituties, Europese scholen, consulaten en ambassades. De overige 16 deelgemeenten zien deze high potentials zich nauwelijks op hun grondgebied vestigen (Bron: Bruzz.be)

Ik snap dat wel. Je vestigt je waar je je op je gemak voelt. Of waarvan vrienden/collega’s/familie zeggen dat je je er op je gemak zult voelen. Zelf werd mij door een vriendin ten zeerste afgeraden mij te vestigen in de Antwerpse deelgemeente Borgerhout. Sinds decennia een problematische deelgemeente. Ik hield mij keurig aan haar advies en vestigde mij in Antwerpen centrum. Of Borgerhout nu dat negatieve imago verdiend heeft of niet: het is er wel en de deelgemeente geraakt er niet van af.

De huidige en toekomstige inwoners van Brussel met goede jobs zullen terecht of niet een zelfde filosofie hanteren: Sint-Jans-Molenbeek? Anderlecht? No way. Ze kiezen voor deelgemeenten met een goede naam. Dat daar ook de meeste en beste faciliteiten en woningen te vinden zijn, helpt natuurlijk ook.

Opnieuw voor de keuze gesteld, zou ik nog steeds niet in Brussel willen wonen. Ook niet in Brussel-stad. Het verkeer is er mij te chaotisch. De Brusselaars te gestrest. Brussel doet mij in dat opzicht te veel aan Amsterdam denken en als ex-Rotterdammer moet je met die stad niet aankomen bij mij. De rest van Vlaanderen heeft trouwens een zelfde negatieve verhouding met Brussel als Rotterdammers met Amsterdam. Die aversie tussen Vlamingen en Brusselaars heeft een politieke achtergrond en dat is een ander onderwerp.

 

 

 

Charles Michel wil in hogere versnelling verder bouwen aan Europa

Premier Charles Michel heeft tevreden gereageerd op het feit dat Duitsland eindelijk weer een regering heeft. Dat vormt voor hem echter geen aanleiding weer rustig te gaan zitten. Integendeel: ‘We moeten een versnelling hoger schakelen in Europa. Er is geen tijd te verliezen’, communiceert hij in een persbericht.

Archieffoto

Michel zegt dat hij stappen vooruit wil zetten in het Europese project. Op het gebied van immigratie, de versterking van de economie en veiligheid. Hij is ervan overtuigd dat de nieuwe regering Merkel bereid zal zijn de Europese kar weer te trekken.

Michel waarschuwt verder voor de dreiging van het protectionisme in de wereldhandel, de verzwakking van het multilateralisme en de klimaatproblematiek. Hij wil ten slotte de samenwerking met de Afrikaanse landen verstevigen.

Alhoewel bondskanselier Angela Merkel en haar Grosse Koalition genoeg Europees gezind zijn, blijft het natuurlijk afwachten of haar nieuwe coalitie stabiel genoeg zal blijken te zijn om niet alleen binnenlands maar ook in Europa de nodige handen uit de mouwen te schudden.

Bron: persbericht Charles Michel