Spreken is zilver …

Vroeger waren politici nog bedachtzame, voornamelijk, heren die hun woorden weloverwogen uitten en (hopelijk) eerst nadachten over de gevolgen van een uitspraak voordat ze die bezigden. Tijden zijn veranderd, de maatschappij is veranderd en de politieke mores is veranderd. Niet ten goede, zoals Bart De Wever afgelopen week weer aantoonde.

Het gaat mij in deze column niet om een spelletje wie is goed en wie zat fout. Het gaat mij zuiver om het begrip timing. Niet onbelangrijk om dat een beetje in je vingers te hebben als politicus.

Gevoel voor timing kun je Bart De Wever in de regel niet ontzeggen. Iedere week weet hij de media wel een paar keer te halen met rake uitspraken. Zodanig dat ook ik er niet aan ontkom met regelmaat daarop terug te komen (meer dan mij lief is). Timing gecombineerd met menselijk inzicht en de wetenschap dat je beter even kunt zwijgen in bepaalde gevallen is een veel moeilijker te beheersen gave. Die beheerst De Wever duidelijk niet, getuige zijn tweet over de dood van de Koerdische peuter Mawda, want daar wil ik uiteraard naartoe deze week.

Zoals altijd zit er ook nu een kern van waarheid in die tweet. Ja, je kunt je afvragen of het verstandig was van de ouders van Mawda om weer een poging te ondernemen illegaal in Groot-Brittannië te geraken. Nadat een eerdere poging klaarblijkelijk al was gestrand en ze ook in Duitsland naar verluidt nul op het rekest hadden gekregen. Ik neem aan dat De Wever die info van zijn nimmer aflatende staatssecretaris voor Asiel en Immigratie Theo Francken doorgespeeld heeft gekregen, dus dat zal wel kloppen.

Dat zijn feiten waar je de ouders mee mag confronteren, zeker. Maar, moet dat nu? Twee weken na de tragische dood van hun dochter? Een overlijden die niet de directe schuld is van het feit dat ze illegaal in een koelwagen op een Belgische snelweg zaten op weg naar een gehoopt beter leven. Nee, de dood was het gevolg van een ongelukkige samenloop van omstandigheden waarbij je nog meer de bestuurder van die koelwagen als schuldige kunt aanwijzen. Hij was het die de politie probeerde te vermijden op zo’n manier dat er een schot viel dat, helaas, ongelukkig uitpakte. Zoals het er nu uitziet. Het onderzoek loopt nog.

Had De Wever niet beter zijn mond over verantwoordelijkheid kunnen houden totdat het onderzoek door het parket is afgerond? Pas dan kan ook worden bekeken wat moet gebeuren met de ouders en het overgebleven zoontje. Wat De Wever nu heeft gedaan, is extra zout in een wonde wrijven. Ga er maar vanuit dat ook de ouders zich zullen afvragen ‘wat als’ …Wat als ze niet die nacht in de koelwagen hadden gezeten.

Dan leefde Mawda nog en hadden we nooit van haar bestaan af geweten. De dood van de peuter heeft nu de minder mooie kanten van politici weer boven laten komen. Elkaar uitmaken voor pek en veren over de rug Mawda. Het mag wel wat minder dames en heren politici! De tijd mag dan vragen om gevatte, snelle reacties van uw kant: u zou het bekende spreekwoord vaker in acht moeten nemen dat spreken zilver is en zwijgen goud zolang zaken niet volledig zijn uitgeklaard. Zeker in kwesties aangaande leven en dood.

 

Dansen op de nucleaire vulkaan

Niet schrikken in Nederland: kernreactor Doel 1 is voor de zoveelste keer stilgelegd. Dit keer vanwege een lekkage in het koelsysteem van de reactor. We zullen nog tot 2025 veelvuldig zulke berichten vernemen vanuit Doel of Tihange. Dan moeten alle kernreactoren buiten gebruik worden gesteld. Is de planning.


Foto: Peterjan Luyten/De Morgen

Bijna alle Vlaamse en Waalse partijen zijn voor de zogenaamde kernenergie-uitstap in dat jaar. Ze zien in dat de verouderde en haperende kernreactoren niet het eeuwige leven hebben. Helaas maakt de grootste Vlaamse partij, de N-VA, een belangrijk voorbehoud: er moet dan wel zekerheid zijn dat de stroomvoorziening niet in gevaar komt en de energieprijzen niet te veel stijgen. Anders moeten die oude reactoren nog maar even langer openblijven van N-VA.

Hallo N-VA: wat willen jullie nu? Een onafhankelijk Vlaanderen dat, als het tegen 2025 eindelijk een feit is (veel eerder gaat niet lukken, want jullie maken er zelf niet al te veel werk meer van), in zijn eerste dagen reeds ten onder gaat aan een kernramp in Doel? En al is het niet de Vlaamse centrale, maar bij de Walen: een Waalse ramp treft Vlaanderen net zo goed.

De federale regering heeft samen met de gewestregeringen een energiepact gesloten dat inzet op een forse investering in duurzame energie. Ook de N-VA minister-president van Vlaanderen, Geert Bourgeois, tekende en heeft zelfs al een belangrijke stap gezet met de oprichting van De Blauwe Cluster. Daarnaast wil België flink investeren in windmolens op de Noordzee.

Alle mooie initiatieven ten spijt blijft het de vraag of het genoeg gaat zijn om die energievoorziening tegen 2025 voldoende veilig te stellen. Omdat je bij wat je ook bedenkt de hulp nodig hebt van de energieleveranciers. Daarvan zijn er een aantal in België, maar veruit de belangrijkste is Engie Electrabel dat de kerncentrales beheert. Alhoewel men daar mooie woorden bezigt over duurzame energie, lijkt het Franse moederbedrijf Engie (voorheen GDF Suez) niet te staan te popelen om de Belgische kerncentrales te sluiten. Ze verdienen er een aardig centje aan.

En ze komen ermee weg! Nog steeds staat een groot gedeelte der Belgen positief tegenover kernenergie. Ondanks alle haarscheurtjes, lekkende koelsystemen en dergelijke. Geen enkele demonstratie van verontruste burgers valt te noteren. Je zou het nog kunnen begrijpen vanuit financieel oogpunt, maar laat nu net elektriciteit in België veel duurder zijn dan in de omringende landen. Ik kan slechts concluderen dat de Belg er niet om maalt te dansen op een nucleaire vulkaan.

Niks heroïsch aan Ronde van Vlaanderen

Schaatsen en koersen (wielrennen voor de Nederlanders) zijn twee sporten waarvan ik niet begrijp dat die hele volksstammen in vervoering brengen. Het schaatsen kan ik hier in Antwerpen makkelijk vermijden door de NOS gewoon te negeren. Vlamingen hebben er ook niets mee. De vele dagkoersen dwars door en langs Vlaamse gehuchten, dat is een ander verhaal. Vlamingen zijn er dol op en vandaag, uitgerekend met Pasen, beleven ze hun jaarlijkse hoogmis der Vlaamse koersen: de Ronde van Vlaanderen.

Voor het tweede jaar op rij vindt de start in Antwerpen plaats. Ik waag mij dit weekend bewust niet in het centrum dat zeker en vast overbevolkt is door de Vlaamse wielerfans. Al dan niet in passende kleding en met eigen koersfiets. Ieder weekend kun je ze zien: de mannen en enkele vrouw die in groep aan het koersen zijn langs de Vlaamse wegen alsof ze zelf die Ronde van Vlaanderen ooit gaan rijden en winnen. Waar Nederlanders bij vorst de schaatsen onderbinden, stappen de Vlamingen vanaf de prille lente op hun koersfiets.

Wat is er nu zo bijzonder aan het de hele dag trappen op de pedalen in de Ronde? Is het omdat het parcours zich bij voorkeur over kasseienstroken en op hellingen afspeelt? Fietsen over kasseien is heus niet zo heroïsch. Ik daag je uit 365 dagen per jaar te wandelen op Antwerpse scheef aflopende, met losse stoeptegels bezaaide, stoepen en kasseienstraten en te voorkomen dat je daarbij valt. Neem bijvoorbeeld de Grote Kauwenberg of de Paternosterstraat. Doe er een beperkte mobiliteit als extra moeilijkheidsgraad bij en kom dan maar eens terug bij mij over die paar kasseienstroken die de Ronde van Vlaanderen tegenwoordig nog telt. De hellingen? De Waalse Ardennen, die zijn pas hoog en vast ook steiler!

Bron foto: www.menen.be

In de tijd van de eerste winnaar van de Ronde van Vlaanderen, Paul Deman (foto, 1913), was de koers meer heroïsch. De Vlaamse wegen lagen er toen een pak slechter bij dan nu (je kunt het je haast niet voorstellen). Deman won de koers daarna nooit meer, ook al overleefde hij WO I en was hij profrenner tot 1925. Hij won wel ook die andere kasseien klassieker Parijs-Roubaix in 1920.

De Belgen hebben de Ronde van Vlaanderen het vaakst gewonnen. Nederlandse successen waren er slechts af en toe. Adrie van der Poel voor het laatst in 1986. De Nederlandse wegen liggen er een stuk beter bij en behalve in Limburg kennen we geen hellingen van betekenis. Dat zet ons al direct op achterstand vergeleken met de Belgen, Fransen en Zwitsers. En de NOS maar ieder jaar het vuurtje oppoken met de suggestie dat ook een Nederlander weer eens zou kunnen winnen. Forget it boys.

De koers start om 10:30 uur bij Het Steen aan de kaaien en voert naar de finish in Oudenaarde (Oost-Vlaanderen). Terwijl honderdduizenden (miljoenen?) Vlamingen en Landgenoten! de godganse dag aan hun tv-toestel gekluisterd zitten totdat een al dan niet onreglementair geprepareerde winnaar bekend is, breng ik mijn dag nuttiger door. Er moet nodig gekuist worden en de boekhouding gedaan. Je zou ondertussen bijna naar het schaatsen gaan terugverlangen.

De geschiedenis van de Ronde van Vlaanderen in een notendop.

Geen plaats voor keizer Bart anno 2018

Dat de geschiedenis ons veel kan leren, is algemeen bekend. Vooral, omdat de geschiedenis vaak de neiging heeft zich te herhalen. Gelukkig niet altijd. Anders zouden we in Antwerpen/Vlaanderen/België straks opgescheept zitten met keizer Bart (De Wever).

Dat De Wever een fascinatie heeft voor de geschiedenis van het oude Rome is zijn goed recht. Iedereen met een interesse in de geschiedenis heeft zijn of haar favoriete periode en uit elke periode vallen nuttige lessen te trekken. Lering trekken uit het verleden wil echter niet zeggen dat je ideeën/opvattingen van vroeger klakkeloos in de 21e eeuw moet willen implementeren, zoals hij lijkt te willen doen. Ook al waren de oude Romeinen net zo goed mensen met twee armen, twee benen en een stel hersenen: de maatschappij waarin zij leefden, was totaal verschillend van  de onze.

De Wever ziet dat anders en heeft grote bewondering voor keizer Claudius.  Claudius voerde een wijze integratiepolitiek en zou nooit zomaar vreemdelingen allerlei rechten geven die de Romeinse burgers genoten, is één van zijn recente stellingen. Deze wijsheid katapulterend naar het heden vervolgt De Wever: ‘Wij moeten vreemdelingen niet gelijk al onze westerse rechten verlenen. Laat ze deze eerst verdienen.’

Hij heeft een boek over Claudius op zijn nachtkastje liggen, citeert met foutloze uitspraak hele passages. Ik doe het hem niet na, maar er is een reden waarom het Latijn anno 2018 niet meer is dan een dode taal die voornamelijk nog gebruikt wordt door huisartsen om een onleesbaar recept neer te krabbelen. Het Romeinse rijk ging uiteindelijk ten onder aan invasies nadat het van binnenuit eeuwenlang was aangetast door slecht bestuur.

Dat lag natuurlijk niet aan Claudius persoonlijk, hij leefde ver voordat het Romeinse rijk uiteen viel, wel aan het systeem waarop het Romeinse rijk was gebouwd en waarvan Claudius net zo goed onderdeel was. De Romeinse staatsburgers genoten basisrechten, van een vrije democratie was echter geen sprake. Politieke macht was voorbehouden aan de elite. Educatie idem dito. Bart De Wever zou het in het oude Rome nooit tot burgemeester en partijleider hebben geschopt zonder te zijn opgegroeid in een gegoede familie.

Meer dan 2.000 jaar later ziet de wereld er compleet anders uit. Complexer, met meer verschillende volkeren dan de Romeinen ooit hadden kunnen bevroeden. Al die volkeren willen hun plekje op deze planeet veiligstellen. Hetzij op hun geboortegrond, hetzij elders. Dat daar regels en plichten voor nodig zijn, ben ik met De Wever eens. Dat we daarvoor het beleid van keizer Claudius maar hoeven te kopiëren, is klinkklare onzin. We hebben geen behoefte aan keizer Bart die zijn beleid stoelt op recepten uit een vergane glorie. Wat we nodig hebben, is een krachtdadig iemand die duidelijke hedendaagse lijnen uitzet. Dat kun je Bart. Doe het en laat die keizerlijke inspiraties van je achterwege. Je bent nota bene een republikein!

Lees ook: Te vrije interpretatie Romeinse geschiedenis door Bart De Wever

Bent u op zoek naar een journalist die columns/verhalen/artikelen over België voor uw medium kan schrijven? Kijk op de pagina Redactie voor meer info over mij!