Ondertussen in Wallonië

Mijn opzet met deze site is nadrukkelijk ook aandacht te besteden aan ontwikkelingen in Wallonië, juist omdat je daar nooit zoveel over leest in de Vlaamse en Nederlandse pers. Helaas zijn de Walen er de eerste bijna vijf maanden van dit jaar een beetje karig vanaf gekomen.

Het is niet dat ik het Waalse nieuws niet volg. Dat doe ik zeker wel, in zoverre ik er toegang tot heb. In navolging van hun Vlaamse collega’s gooien ook de Waalse online media steeds meer berichten tegen betaling het internet op. En ik heb vooralsnog geen budget om op al die diverse Vlaamse en Waalse sites een abonnement te nemen.

Dat is niet de hoofdreden voor mijn karige nieuwsaanbod uit Wallonië. Er gebeurt momenteel niet veel bijzonders in de provincies Namen, Luik, Henegouwen, Luxemburg en Waals-Brabant. Een brandje hier, een incident daar. Dat is niet het nieuws waar ik mijn bezoekers mee wil informeren.

Op politiek vlak is het tamelijk rustig sinds de aantreding van een nieuwe Waalse gewestregering eind vorig jaar. De christendemocraten ruilden toen de socialisten in voor de liberalen na een schandaal met socialistische kopstukken  bij de Brusselse daklozenvoorziening (Samusocial). Die nieuwe regering regeert rustig voort tot aan 2019.

De vraag is allereerst of de socialisten van de PS hun dominante positie in de grote Waalse steden (Namur, Charleroi, Liège, Mons) kunnen handhaven in oktober in de nasleep van Samusocial. Namur krijgt sowieso een nieuwe burgemeester, want Elio di Rupo draagt het stokje over aan Nicolas Martin (als de PS de grootste blijft, uiteraard).

Dat we verder zo weinig horen over de Walen komt vooral doordat ze geen Bart De Wever hebben die dagdagelijks de pers haalt. Charles Michel gedraagt zich als de federale premier, gesteund door zijn Waalse achterban. De PS probeert de regering in het federale parlement aan te vallen, maar dat is een hopeloze taak. En de socialisten met de grootste mond (Di Rupo, Laurette Onkelinx) staan letterlijk al bij de politieke uitgang. De Waalse christendemocraten van CDF gedragen zich deftig christelijk en hoor je zelden. Van de Duitstalige gemeenschap in Wallonië (regio Eupen, Malmédy) vernemen we praktisch nooit iets. Kortom: Wallonië is momenteel een oase van rust op politiek gebied. En ook al zit Wallonië economisch in de lift met vooral de nadruk op logistiek, het zal niet snel Vlaanderen overstijgen op economisch gebied. De oude maakindustrie is verdwenen of is hard op weg naar de uitgang.

Door dit alles is mijn nieuwsaanbod uit Wallonië dus karig geweest de afgelopen maanden. Ik hoop op beterschap, maar beloof niets. Ondertussen kan ik Wallonië aanbevelen als bestemming voor een toeristische trip. Namur en Dinant zijn zeker een bezoek waard. Volgens het Waalse bureau voor toerisme is Chassepierre in de provincie Luxemburg echter het mooiste dorp van Wallonië (foto). Gelegen in de provincie Luxemburg, de dunst bevolkte provincie van het land.

Nog een reden waarom het zo rustig is inzake de Walen: ze zijn gewoon met een pak minder!