Niks heroïsch aan Ronde van Vlaanderen

Schaatsen en koersen (wielrennen voor de Nederlanders) zijn twee sporten waarvan ik niet begrijp dat die hele volksstammen in vervoering brengen. Het schaatsen kan ik hier in Antwerpen makkelijk vermijden door de NOS gewoon te negeren. Vlamingen hebben er ook niets mee. De vele dagkoersen dwars door en langs Vlaamse gehuchten, dat is een ander verhaal. Vlamingen zijn er dol op en vandaag, uitgerekend met Pasen, beleven ze hun jaarlijkse hoogmis der Vlaamse koersen: de Ronde van Vlaanderen.

Voor het tweede jaar op rij vindt de start in Antwerpen plaats. Ik waag mij dit weekend bewust niet in het centrum dat zeker en vast overbevolkt is door de Vlaamse wielerfans. Al dan niet in passende kleding en met eigen koersfiets. Ieder weekend kun je ze zien: de mannen en enkele vrouw die in groep aan het koersen zijn langs de Vlaamse wegen alsof ze zelf die Ronde van Vlaanderen ooit gaan rijden en winnen. Waar Nederlanders bij vorst de schaatsen onderbinden, stappen de Vlamingen vanaf de prille lente op hun koersfiets.

Wat is er nu zo bijzonder aan het de hele dag trappen op de pedalen in de Ronde? Is het omdat het parcours zich bij voorkeur over kasseienstroken en op hellingen afspeelt? Fietsen over kasseien is heus niet zo heroïsch. Ik daag je uit 365 dagen per jaar te wandelen op Antwerpse scheef aflopende, met losse stoeptegels bezaaide, stoepen en kasseienstraten en te voorkomen dat je daarbij valt. Neem bijvoorbeeld de Grote Kauwenberg of de Paternosterstraat. Doe er een beperkte mobiliteit als extra moeilijkheidsgraad bij en kom dan maar eens terug bij mij over die paar kasseienstroken die de Ronde van Vlaanderen tegenwoordig nog telt. De hellingen? De Waalse Ardennen, die zijn pas hoog en vast ook steiler!

Bron foto: www.menen.be

In de tijd van de eerste winnaar van de Ronde van Vlaanderen, Paul Deman (foto, 1913), was de koers meer heroïsch. De Vlaamse wegen lagen er toen een pak slechter bij dan nu (je kunt het je haast niet voorstellen). Deman won de koers daarna nooit meer, ook al overleefde hij WO I en was hij profrenner tot 1925. Hij won wel ook die andere kasseien klassieker Parijs-Roubaix in 1920.

De Belgen hebben de Ronde van Vlaanderen het vaakst gewonnen. Nederlandse successen waren er slechts af en toe. Adrie van der Poel voor het laatst in 1986. De Nederlandse wegen liggen er een stuk beter bij en behalve in Limburg kennen we geen hellingen van betekenis. Dat zet ons al direct op achterstand vergeleken met de Belgen, Fransen en Zwitsers. En de NOS maar ieder jaar het vuurtje oppoken met de suggestie dat ook een Nederlander weer eens zou kunnen winnen. Forget it boys.

De koers start om 10:30 uur bij Het Steen aan de kaaien en voert naar de finish in Oudenaarde (Oost-Vlaanderen). Terwijl honderdduizenden (miljoenen?) Vlamingen en Landgenoten! de godganse dag aan hun tv-toestel gekluisterd zitten totdat een al dan niet onreglementair geprepareerde winnaar bekend is, breng ik mijn dag nuttiger door. Er moet nodig gekuist worden en de boekhouding gedaan. Je zou ondertussen bijna naar het schaatsen gaan terugverlangen.

De geschiedenis van de Ronde van Vlaanderen in een notendop.

2 thoughts on “Niks heroïsch aan Ronde van Vlaanderen”

    1. Ik had me inderdaad vergist in de Nederlanders Jan. Het werd ook weer eens tijd voor een Nederlandse zege en aan kasseien valt in Antwerpen bijna niet te ontkomen. Dank voor het lezen!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *