Ondertussen in Wallonië

Mijn opzet met deze site is nadrukkelijk ook aandacht te besteden aan ontwikkelingen in Wallonië, juist omdat je daar nooit zoveel over leest in de Vlaamse en Nederlandse pers. Helaas zijn de Walen er de eerste bijna vijf maanden van dit jaar een beetje karig vanaf gekomen.

Het is niet dat ik het Waalse nieuws niet volg. Dat doe ik zeker wel, in zoverre ik er toegang tot heb. In navolging van hun Vlaamse collega’s gooien ook de Waalse online media steeds meer berichten tegen betaling het internet op. En ik heb vooralsnog geen budget om op al die diverse Vlaamse en Waalse sites een abonnement te nemen.

Dat is niet de hoofdreden voor mijn karige nieuwsaanbod uit Wallonië. Er gebeurt momenteel niet veel bijzonders in de provincies Namen, Luik, Henegouwen, Luxemburg en Waals-Brabant. Een brandje hier, een incident daar. Dat is niet het nieuws waar ik mijn bezoekers mee wil informeren.

Op politiek vlak is het tamelijk rustig sinds de aantreding van een nieuwe Waalse gewestregering eind vorig jaar. De christendemocraten ruilden toen de socialisten in voor de liberalen na een schandaal met socialistische kopstukken  bij de Brusselse daklozenvoorziening (Samusocial). Die nieuwe regering regeert rustig voort tot aan 2019.

De vraag is allereerst of de socialisten van de PS hun dominante positie in de grote Waalse steden (Namur, Charleroi, Liège, Mons) kunnen handhaven in oktober in de nasleep van Samusocial. Namur krijgt sowieso een nieuwe burgemeester, want Elio di Rupo draagt het stokje over aan Nicolas Martin (als de PS de grootste blijft, uiteraard).

Dat we verder zo weinig horen over de Walen komt vooral doordat ze geen Bart De Wever hebben die dagdagelijks de pers haalt. Charles Michel gedraagt zich als de federale premier, gesteund door zijn Waalse achterban. De PS probeert de regering in het federale parlement aan te vallen, maar dat is een hopeloze taak. En de socialisten met de grootste mond (Di Rupo, Laurette Onkelinx) staan letterlijk al bij de politieke uitgang. De Waalse christendemocraten van CDF gedragen zich deftig christelijk en hoor je zelden. Van de Duitstalige gemeenschap in Wallonië (regio Eupen, Malmédy) vernemen we praktisch nooit iets. Kortom: Wallonië is momenteel een oase van rust op politiek gebied. En ook al zit Wallonië economisch in de lift met vooral de nadruk op logistiek, het zal niet snel Vlaanderen overstijgen op economisch gebied. De oude maakindustrie is verdwenen of is hard op weg naar de uitgang.

Door dit alles is mijn nieuwsaanbod uit Wallonië dus karig geweest de afgelopen maanden. Ik hoop op beterschap, maar beloof niets. Ondertussen kan ik Wallonië aanbevelen als bestemming voor een toeristische trip. Namur en Dinant zijn zeker een bezoek waard. Volgens het Waalse bureau voor toerisme is Chassepierre in de provincie Luxemburg echter het mooiste dorp van Wallonië (foto). Gelegen in de provincie Luxemburg, de dunst bevolkte provincie van het land.

Nog een reden waarom het zo rustig is inzake de Walen: ze zijn gewoon met een pak minder!

Moderne islam of geen islam in Belgische politiek

Persoonlijk geloof ik niet in een God die ons vanuit de hemel in de gaten houdt, bijstuurt en ons na gedane zaken op aarde in zijn hemel ontvangt. Ik heb er geen problemen mee dat mensen daar wel in geloven. Ik ben wel allergisch voor degenen die daarbij coûte que coûte vasthouden aan teksten die haast zo oud zijn als de oertijd en deze ook willen opleggen. Of het nu om katholieken, protestanten/gereformeerden of moslims gaat. Een partij als Islam heeft wat mij betreft dus niets te zoeken in de Belgische politiek.

Islam is echter wel van plan mee te doen aan de gemeenteraadsverkiezingen in oktober. Onder andere in Brussel, Gent en Antwerpen. De lijsttrekster voor Antwerpen is ondertussen anoniem bekend. Ja, het is een vrouw. Nee, dat is geen teken van verlichting die de partij ineens zou doormaken. De stichter van de partij, Redouane Ahrouch, is rabiaat conservatief in zijn opvattingen. Vrouwen weigert hij aan te kijken of de hand te geven en hij pleit voor gescheiden zitplaatsen voor mannen en vrouwen in het openbaar vervoer.

Dan de Antwerpse kandidate zelf. De partij wil weinig over haar kwijt. Een Afghaanse, ergens in de 20 en volgens Ahrouch ‘een intellectueel’. Dat hij daarmee instemt (!). Men heeft hem moeten overtuigen, gaf hij schoorvoetend toe.

Zo werd de vrouwelijke lijsttrekster van Islam in Antwerpen geïntroduceerd.

De dame op de foto is niet de betreffende Afghaanse. Dat de partij zo’n stockfoto kiest om haar voor te stellen, zegt genoeg over de partij. Erg vredelievend en verbindend kun je de afbeelding niet noemen. Misschien zegt het ook genoeg over de dame in kwestie en is zij ook niet het meest verzoenende type die moslims en autochtonen nader tot elkaar wil brengen.

Ik heb er geen problemen mee dat moslims hun plek innemen in onze maatschappij door zich politiek te engageren. Integendeel! Je kunt in Nederland zeggen van DENK wat je wilt, maar het is prima dat hun visie wordt gehoord en dat je met ze in debat kunt. Ik heb geen probleem met Dyab Abou Jahjah, die ook opkomt in oktober met zijn partij Be One, ondanks zijn niet smetteloze Antwerpse verleden en voor sommigen controversiële standpunten inzake Israël (de Israëli’s zijn zelf ook allang geen lieverdjes meer, dus kritiek mag).

DENK en Abou Jahjah zijn open in hun geluid en accepteren dat ze onderdeel zijn van het respectievelijk Nederlandse en Belgische democratische politieke systeem. Dat valt allemaal niet te zeggen over Islam dat openlijk streeft naar de invoering van de Sharia in België en verder niet in debat lijkt te willen gaan. Sorry jongens, dan zijn jullie bij mij toch aan het verkeerde adres. Of je zo’n partij moet verbieden zoals N-VA bepleit, is een grensgeval. Vrijheid van meningsuiting immers. Ik hoop dat het overgrote deel van de moslims er in elk geval niet intrapt door op ze te gaan stemmen. Jullie stem verdient beter!

Tegen de Antwerpse lijsttrekster zou ik zeggen: als je werkelijk een intellectueel bent, trek je kandidatuur dan vooral snel weer in!

Liberalen aller landen verenigt u!

Dat had Karl Marx nooit kunnen bedenken: arbeiders en bedienden die zich in een liberale vakbond verenigen. De Belgische was waarschijnlijk de eerste en als ik zo google nu ook de nog enig overgebleven in Europa. Van importantie toch zeker. Aan de andere kant had Marx het kunnen weten: België was al een eigenaardig land toen hij een tijdlang in Brussel verbleef, 1845 – 1848. 

Werkgevers stemmen liberaal of conservatief. Ze willen zoveel mogelijk ondernemersvrijheid en zo weinig mogelijk gedoe met wensen en eisen van werknemers. Vakbonden zijn een lastige bijkomstigheid. Die vakbonden op hun beurt vertrouwen de werkgevers niet. Ze buiten de arbeiders en bedienden uit. Zijn niet bereid in te gaan op faire eisen inzake loon en werkomstandigheden.

Dat was vlak na de dood van Marx en tot na WO II grofweg geschetst de tegenstelling. Sindsdien is het nodige verbeterd in en rond het arbeidsproces en zijn vakbonden en werkgevers minder ver van elkaar af komen te staan. In Nederland dan toch. In België ligt dat anno 2018 nog steeds anders.

Met name de socialistische vakbonden (ze zijn net als de christenen onderverdeeld naar sectoren) lusten de werkgevers nog steeds rauw. Zeker waar het gaat om de grote bedrijven en de overheid. Het woord klassenstrijd valt nog net niet, maar dat de socialistische vakbonden weinig ophebben met het huidige neoliberale economische denken en handelen, is voor iedereen duidelijk.

En dan zit je daar als ACLVB mee aan de onderhandelingstafel met die twee andere vakbonden. Ik probeer het me voor te stellen, maar het lukt mij gewoonweg niet. Als ACLVB ben je sociaal-liberaal, wat voor menigeen al een tegenstelling op zich is. Hoe uit zich dat tegenover de werkgever? Je kent de beginselen van het liberalisme. Je weet dat ondernemers alle vrijheid opzoeken zover ze kunnen. En dan ga jij als sociaal-liberale vakbond daar tegenwicht aan geven? Marx zou er niets van snappen en ik ook niet.

En toch: de ACLVB vertegenwoordigt 295.000 leden in vele sectoren en is niet te beroerd het stakingswapen te gebruiken. Van de drie Vlaamse vakbonden wel het minst snel, maar afgelopen week lieten ze hun tanden zien met deelname in zowel de stakingsaanzegging in het onderwijs voor 16 mei als de aangekondigde vierdaagse staking bij De Lijn vanaf 17 mei. Met de ACLVB valt niet te spotten.

Marx kan uiteindelijk tevreden zijn over de navolging van zijn gedachtegoed in België, zelfs onder het meer liberale deel van de beviolking. Het was 5 mei trouwens zijn 200ste  geboortedag.

Wie meer wil weten over de geschiedenis van de Algemene Centrale der Liberale Vakbonden van België (ACLVB) of Centrale Générale des Syndicats Libéraux de Belgique (CGSLB), zoals de Waalse tak heet, verwijs ik naar hun website

Dansen op de nucleaire vulkaan

Niet schrikken in Nederland: kernreactor Doel 1 is voor de zoveelste keer stilgelegd. Dit keer vanwege een lekkage in het koelsysteem van de reactor. We zullen nog tot 2025 veelvuldig zulke berichten vernemen vanuit Doel of Tihange. Dan moeten alle kernreactoren buiten gebruik worden gesteld. Is de planning.


Foto: Peterjan Luyten/De Morgen

Bijna alle Vlaamse en Waalse partijen zijn voor de zogenaamde kernenergie-uitstap in dat jaar. Ze zien in dat de verouderde en haperende kernreactoren niet het eeuwige leven hebben. Helaas maakt de grootste Vlaamse partij, de N-VA, een belangrijk voorbehoud: er moet dan wel zekerheid zijn dat de stroomvoorziening niet in gevaar komt en de energieprijzen niet te veel stijgen. Anders moeten die oude reactoren nog maar even langer openblijven van N-VA.

Hallo N-VA: wat willen jullie nu? Een onafhankelijk Vlaanderen dat, als het tegen 2025 eindelijk een feit is (veel eerder gaat niet lukken, want jullie maken er zelf niet al te veel werk meer van), in zijn eerste dagen reeds ten onder gaat aan een kernramp in Doel? En al is het niet de Vlaamse centrale, maar bij de Walen: een Waalse ramp treft Vlaanderen net zo goed.

De federale regering heeft samen met de gewestregeringen een energiepact gesloten dat inzet op een forse investering in duurzame energie. Ook de N-VA minister-president van Vlaanderen, Geert Bourgeois, tekende en heeft zelfs al een belangrijke stap gezet met de oprichting van De Blauwe Cluster. Daarnaast wil België flink investeren in windmolens op de Noordzee.

Alle mooie initiatieven ten spijt blijft het de vraag of het genoeg gaat zijn om die energievoorziening tegen 2025 voldoende veilig te stellen. Omdat je bij wat je ook bedenkt de hulp nodig hebt van de energieleveranciers. Daarvan zijn er een aantal in België, maar veruit de belangrijkste is Engie Electrabel dat de kerncentrales beheert. Alhoewel men daar mooie woorden bezigt over duurzame energie, lijkt het Franse moederbedrijf Engie (voorheen GDF Suez) niet te staan te popelen om de Belgische kerncentrales te sluiten. Ze verdienen er een aardig centje aan.

En ze komen ermee weg! Nog steeds staat een groot gedeelte der Belgen positief tegenover kernenergie. Ondanks alle haarscheurtjes, lekkende koelsystemen en dergelijke. Geen enkele demonstratie van verontruste burgers valt te noteren. Je zou het nog kunnen begrijpen vanuit financieel oogpunt, maar laat nu net elektriciteit in België veel duurder zijn dan in de omringende landen. Ik kan slechts concluderen dat de Belg er niet om maalt te dansen op een nucleaire vulkaan.

Daar ging mijn waarschijnlijke stem op Kris Peeters

Hoewel niet zeker is dat ik in oktober nog altijd in Antwerpen resideer, ben ik al wel bezig met de vraag op wie ik dan eventueel zal gaan stemmen voor de gemeenteraadsverkiezingen. Had ik net een voorzichtige voorkeur voor Kris Peeters ontwikkeld, gooide hij afgelopen week zijn eigen glazen in. Exit Peeters.

Tijdens de persconferentie woensdag was het al over en uit tussen Aron Berger en Kris Peeters (r). Dat had hij veel eerder moeten zien aankomen

De keuze voor Peeters was al een opmerkelijke. Ik heb niets met christendemocraten, al had ik in de jaren 80 wel een boontje voor Ruud Lubbers vanwege zijn standvastigheid. Peeters is echter bij verre geen Lubbers en zal het na afgelopen week nooit meer worden.

Dat hij iemand uit de joodse gemeenschap op de Antwerpse CD&V kieslijst wilde zetten, daar heb ik op zich geen problemen mee. Ze maken deel uit van de Antwerpse gemeenschap, al kun je niet spreken van een echte integratie. En de moeilijkheden die dat met zich meebrengt, had Peeters vooraf moeten kunnen inschatten. Zoals we weten, is hij daarin gigantisch door het ijs gezakt.

Iedereen maakt fouten, maar dit is een serieuze die gevolgen gaat hebben voor de rest van zijn campagne. Als we de Vlaamse media mogen geloven, heeft dit ook zijn positie binnen de partij geen goed gedaan. Waar hij drie jaar geleden het federale kabinet werd binnengeloodst als de christelijke sociale watchdog die de N-VA en Open VLD inzake sociale onderwerpen in de gaten moest houden, lijkt er ook voor de invulling van die rol steeds minder applaus van binnenuit.

Ondertussen zit ik terug met de vraag op wie te stemmen. Zes jaar geleden stemde ik niet op Bart De Wever, maar op toen zittend burgemeester Patrick Janssens. Zes jaar Bart De Wever hebben Antwerpen niet in het verderf gestort. Hij doet zijn job naar behoren, maar ik ben niet blij met bepaalde accenten in zijn beleid. Hij speelt bevolkingsgroepen tegen elkaar uit als het hem uitkomt. Schermt met een hard optreden inzake criminaliteit. Maar zijn war on drugs heeft behalve een toename in het aantal vermeende afrekeningen in het Antwerpse drugsmilieu weinig concreets gebracht. Dit is niet alleen mijn kritiek, maar kritiek van iedere niet N-VA’er, van links tot rechts.

Links noch rechts heeft echter geen aansprekend alternatief tegenover de persoon Bart De Wever, die fluitend de verkiezingen gaat winnen. Peeters was altijd al kansloos wat dat betreft. Daarvoor hoefde ik niet op hem te gaan stemmen. Ik vond hem wel een te verdedigen keuze. Als je echter nu al zo’n cruciale politieke fout maakt, heb je weinig te zoeken op het Schoon Verdiep (Antwerpse stadhuis, red.) met alle gekonkel. Ik heb nog een paar maanden om een andere, kansloze kandidaat te omarmen.

 

Vlaamse media marketinghokjes

Vlaanderen telt ongeveer zes miljoen inwoners. Die kunnen kiezen uit zes grote publieke/commerciële tv-zenders en zeven grote publieke/commerciële radiozenders. Keus genoeg voor iedere denkbare doelgroep, zou je denken. Dat doen ze niet bij SBS Media Belgium. Daar lanceren ze dit najaar een nieuwe radiozender: NRJ.  Mij zullen ze niet begroeten als luisteraar.

Dat hoeft ook niet, want ik behoor niet tot de doelgroep. Die bestaat namelijk uit actieve Vlamingen van 14 tot 44 jaar die in de grote steden wonen. Weer een typisch geval van doorgedraaid marketing denken. Zeker als je die definitie verder ontleedt.

Actieve Vlamingen. In welke mate actief en waarin actief? Zeer actief of een beetje actief? Sportief actief? Politiek actief? Seksueel actief? Voetballer of fietser? Links of rechts? Vul maar in. Twee betekenisloze woorden. Van 14 tot 44 jaar. Er is geen strikte leeftijdsgrens te trekken als het om muzikale smaak gaat. Stopt de liefde voor hedendaagse popmuziek bij de leeftijd van 44?  En wat is hedendaags? Tieners van nu dwepen nog steeds massaal met Nirvana, terwijl Kurt Cobain al 24 jaar onder de groene zoden ligt. Bijna vijftigers doen hetzelfde. Ten slotte de grote steden. Ik concludeer dat luisteraars in Knokke-Heist en Tongeren per definitie niet tot de doelgroep behoren. Laat staan de luisteraars in kleine(re) gemeenten als Puurs en Heverlee.

Waar luister ik nu naar? Awel, ik ben een goed voorbeeld van een atypische luisteraar die niet in marketinghokjes te vatten valt. Gezien mijn professie zou je verwachten dat bij mij de hele dag VRT Radio 1 opstaat. Nee dus. Ik luister wel naar het Nederlandse equivalent, maar heel beperkt. Ik heb niet zo’n behoefte om de godganse dag hetzelfde nieuws 24 uur aan te moeten horen, ook niet van alle kanten. Dat krijg ik al via de social media. Muzikaal zou je mij plaatsen bij Radio 2 (Vlaams of Nederlands) of wellicht Klara (Vlaamse klassieke muziekzender). En anders Qmusic? Nee, dank u. Ik ben geen fan van commerciële zenders. Johan luistert naar Studio Brussel. Hoewel ik ook al niet meer tot hun doelgroep behoor, qua leeftijd min of meer dezelfde als die van NRJ (nog een reden voor de overbodigheid van die nieuwe zender), draait men daar veelal de muziek waar ik volwassen mee ben geworden en nieuwe muziek die ik ook op de leeftijd van 48 meestal nog kan waarderen. Zo niet, zit er altijd een knop op de radio.

Een knop die NRJ niet hoeft op te zoeken. Dank heren en dames marketeers dat jullie mij die moeite alvast besparen!

Verschil in doen

Mark Rutte van de VVD vroeg vorig jaar dat alle Nederlanders ‘normaal doen’ en won zodoende de verkiezingen. Zijn liberale collega van het Vlaamse Open VLD, partijvoorzitter Gwendolyn Rutten, beloofde deze week dat de liberalen het ‘gewoon gaan doen’ in het geval van voldoende stemmen bij de komende gemeenteraadsverkiezingen. Met de nadruk op doen. Je kunt het werkwoord ‘doen’ op meerdere manieren gebruiken, niet altijd met hetzelfde resultaat.

Gwendolyn Rutten, foto van haar site www.gwendolynrutten.be

Liberalen staan erop dat ze doeners zijn. Eigenlijk zijn ze de meest ideale mensen die je je kunt voorstellen. Vrijheid, blijheid. Alles kan en mag, zolang je anderen maar geen schade berokkent en de economie niet verstoort. De ideale wereld zou een liberale wereld kunnen zijn met een altijd bloeiende economie, florerende mensenrechten en leven op een gave planeet.

Helaas, dit is een utopie en dat ligt voor een belangrijk gedeelte ook aan de liberalen zelf. Zo blijken de VVD vrienden van Mark Rutte het menigmaal zelf moeilijk te vinden hun eigen liberale waarden hoog te houden. De afgelopen jaren hebben ze bewezen dat politieke transparantie niet in het VVD-DNA zit. Hoe dan ook, Mark Rutte komt er altijd mee weg zolang hij het werkwoord ‘doen’ gebruikt.

‘Wij moeten dat ook doen’, zullen ze daarom bij Open VLD hebben gedacht en zo kwamen ze deze week met de slogan ‘gewoon doen’ op de proppen. Doen, is anders niet zo makkelijk voor de Vlaamse liberalen. Afhankelijk van het moment van peilen, zijn ze de derde of vierde partij in Vlaanderen met een score van rond de 13%. Dat is al zo zolang ik mij kan herinneren. Zullen de Vlamingen zich nu wel meer laten aanspreken door het actieve ‘doen’?

Ik vrees van niet. Waar Mark Rutte niet vies is van een potje politiek straatvechten in niet mis te verstane bewoordingen, blijven de Vlaamse liberale vrienden altijd en overal keurig beleefd. Zelfs als Gwendolyn ergens haar afkeuring over uitspreekt, denk je ‘ja, en?’. Met Open VLD win je geen oorlog. Ze blaffen wel, maar bijten nooit.

In het huidige Vlaamse politieke landschap kom je niet ver met zo’n houding. Of je nu belooft het gewoon te zullen gaan doen of niet. De economische en politieke vrijheid prefererende Vlaming wil klare taal en duidelijke actie. Daarvoor kan hij prima terecht bij de N-VA van Bart De Wever die qua opvattingen en zeker qua handelen trouwens dichter bij Mark Rutte lijkt te staan dan zijn bijna naamgenote Gwendolyn.

Je zult het als Open VLD’er maar moeten doen in oktober.

Niks heroïsch aan Ronde van Vlaanderen

Schaatsen en koersen (wielrennen voor de Nederlanders) zijn twee sporten waarvan ik niet begrijp dat die hele volksstammen in vervoering brengen. Het schaatsen kan ik hier in Antwerpen makkelijk vermijden door de NOS gewoon te negeren. Vlamingen hebben er ook niets mee. De vele dagkoersen dwars door en langs Vlaamse gehuchten, dat is een ander verhaal. Vlamingen zijn er dol op en vandaag, uitgerekend met Pasen, beleven ze hun jaarlijkse hoogmis der Vlaamse koersen: de Ronde van Vlaanderen.

Voor het tweede jaar op rij vindt de start in Antwerpen plaats. Ik waag mij dit weekend bewust niet in het centrum dat zeker en vast overbevolkt is door de Vlaamse wielerfans. Al dan niet in passende kleding en met eigen koersfiets. Ieder weekend kun je ze zien: de mannen en enkele vrouw die in groep aan het koersen zijn langs de Vlaamse wegen alsof ze zelf die Ronde van Vlaanderen ooit gaan rijden en winnen. Waar Nederlanders bij vorst de schaatsen onderbinden, stappen de Vlamingen vanaf de prille lente op hun koersfiets.

Wat is er nu zo bijzonder aan het de hele dag trappen op de pedalen in de Ronde? Is het omdat het parcours zich bij voorkeur over kasseienstroken en op hellingen afspeelt? Fietsen over kasseien is heus niet zo heroïsch. Ik daag je uit 365 dagen per jaar te wandelen op Antwerpse scheef aflopende, met losse stoeptegels bezaaide, stoepen en kasseienstraten en te voorkomen dat je daarbij valt. Neem bijvoorbeeld de Grote Kauwenberg of de Paternosterstraat. Doe er een beperkte mobiliteit als extra moeilijkheidsgraad bij en kom dan maar eens terug bij mij over die paar kasseienstroken die de Ronde van Vlaanderen tegenwoordig nog telt. De hellingen? De Waalse Ardennen, die zijn pas hoog en vast ook steiler!

Bron foto: www.menen.be

In de tijd van de eerste winnaar van de Ronde van Vlaanderen, Paul Deman (foto, 1913), was de koers meer heroïsch. De Vlaamse wegen lagen er toen een pak slechter bij dan nu (je kunt het je haast niet voorstellen). Deman won de koers daarna nooit meer, ook al overleefde hij WO I en was hij profrenner tot 1925. Hij won wel ook die andere kasseien klassieker Parijs-Roubaix in 1920.

De Belgen hebben de Ronde van Vlaanderen het vaakst gewonnen. Nederlandse successen waren er slechts af en toe. Adrie van der Poel voor het laatst in 1986. De Nederlandse wegen liggen er een stuk beter bij en behalve in Limburg kennen we geen hellingen van betekenis. Dat zet ons al direct op achterstand vergeleken met de Belgen, Fransen en Zwitsers. En de NOS maar ieder jaar het vuurtje oppoken met de suggestie dat ook een Nederlander weer eens zou kunnen winnen. Forget it boys.

De koers start om 10:30 uur bij Het Steen aan de kaaien en voert naar de finish in Oudenaarde (Oost-Vlaanderen). Terwijl honderdduizenden (miljoenen?) Vlamingen en Landgenoten! de godganse dag aan hun tv-toestel gekluisterd zitten totdat een al dan niet onreglementair geprepareerde winnaar bekend is, breng ik mijn dag nuttiger door. Er moet nodig gekuist worden en de boekhouding gedaan. Je zou ondertussen bijna naar het schaatsen gaan terugverlangen.

De geschiedenis van de Ronde van Vlaanderen in een notendop.

Luchtmacht top zag ze al vliegen

Dat een leger nood heeft aan goed materieel, lijdt geen twijfel. Je weet het immers nooit in de huidige politieke wereldorde. Voor hetzelfde geld moet je als Belgisch leger weer een of ander doel bombarderen in het kader van een internationale coalitie tegen deze of gene. Dan moet je niet met een toestel aan komen zetten dat bij wijze van spreken van ouderdom uit elkaar valt. Waar, of toch niet? De huidige F-16’s blijken zes jaar langer mee te kunnen gaan dan gedacht, zonder dat de langere inzet ervan enorm op de begroting zou drukken vanwege bijvoorbeeld onderhoudskosten.

F-16’s. Bron foto: Lockheed Martin, dezelfde firma die ook de opvolger van de F-16 zou moeten leveren

Een klokkenluider binnen Defensie speelde deze informatie door aan de Vlaamse socialisten van sp.a, zo kwam in het nieuws deze week. Eén klokkenluider? Nee, zegt Melissa Depraetere, die al drie jaar voor sp.a onderzoek aan het doen is in deze zaak, zaterdag in De Morgen. ‘Er leven overal in het leger veel frustraties. De idee overheerst dat de luchtmacht top alle touwtjes in handen heeft en de rest maar moet volgen.’

Lees even die laatste zin. De luchtmacht claimt kennelijk het belangrijkste onderdeel binnen Defensie te zijn. Haantjesgedrag heb je binnen iedere organisatie. Terugfluiten, doet niemand. Niet binnen het leger zelf en ook de minister niet. Die heeft kennelijk geen idee wat er binnen de organisatie bekonkelt wordt met door hem verstrekt belastinggeld.

Een paar topfiguren binnen Defensie hebben tijdelijk een stap opzij gedaan. Defensie wil zelf pas na Pasen tekst en uitleg geven in het parlement over de achtergehouden info. Tot die tijd blijft de positie van bevoegd minister Vandeputte onduidelijk. Hij wist naar eigen zeggen niets van het bewuste rapport. Hij doet voorlopig ook niks richting zijn generaals. De oppositie ruikt bloed (is hier sprake van manipulatie?) en Jean de belastingbetaler hoort het hoofdschuddend aan.

Het imago van het leger was de laatste jaren net weer opgekrikt dankzij de aanwezigheid van Jean soldaat in de straten van de grote steden in het kader van de terreurdreiging. De lof die de gewone soldaat krijgt, is de hoon voor de top van Defensie. Bij de luchtmacht gingen ze voor de hoofdprijs. We mogen voorzichtig concluderen dat enkele figuren daarbinnen ze al zagen vliegen, die nieuwe toestellen. Voorlopig is de top van de luchtmacht keihard gecrasht (en van de bewuste nieuwe toestellen is er sowieso nog geen één helemaal af en in orde bevonden). Wie ooit droomde van vliegen in een F-16, mag nog even door dromen.

Geen plaats voor keizer Bart anno 2018

Dat de geschiedenis ons veel kan leren, is algemeen bekend. Vooral, omdat de geschiedenis vaak de neiging heeft zich te herhalen. Gelukkig niet altijd. Anders zouden we in Antwerpen/Vlaanderen/België straks opgescheept zitten met keizer Bart (De Wever).

Dat De Wever een fascinatie heeft voor de geschiedenis van het oude Rome is zijn goed recht. Iedereen met een interesse in de geschiedenis heeft zijn of haar favoriete periode en uit elke periode vallen nuttige lessen te trekken. Lering trekken uit het verleden wil echter niet zeggen dat je ideeën/opvattingen van vroeger klakkeloos in de 21e eeuw moet willen implementeren, zoals hij lijkt te willen doen. Ook al waren de oude Romeinen net zo goed mensen met twee armen, twee benen en een stel hersenen: de maatschappij waarin zij leefden, was totaal verschillend van  de onze.

De Wever ziet dat anders en heeft grote bewondering voor keizer Claudius.  Claudius voerde een wijze integratiepolitiek en zou nooit zomaar vreemdelingen allerlei rechten geven die de Romeinse burgers genoten, is één van zijn recente stellingen. Deze wijsheid katapulterend naar het heden vervolgt De Wever: ‘Wij moeten vreemdelingen niet gelijk al onze westerse rechten verlenen. Laat ze deze eerst verdienen.’

Hij heeft een boek over Claudius op zijn nachtkastje liggen, citeert met foutloze uitspraak hele passages. Ik doe het hem niet na, maar er is een reden waarom het Latijn anno 2018 niet meer is dan een dode taal die voornamelijk nog gebruikt wordt door huisartsen om een onleesbaar recept neer te krabbelen. Het Romeinse rijk ging uiteindelijk ten onder aan invasies nadat het van binnenuit eeuwenlang was aangetast door slecht bestuur.

Dat lag natuurlijk niet aan Claudius persoonlijk, hij leefde ver voordat het Romeinse rijk uiteen viel, wel aan het systeem waarop het Romeinse rijk was gebouwd en waarvan Claudius net zo goed onderdeel was. De Romeinse staatsburgers genoten basisrechten, van een vrije democratie was echter geen sprake. Politieke macht was voorbehouden aan de elite. Educatie idem dito. Bart De Wever zou het in het oude Rome nooit tot burgemeester en partijleider hebben geschopt zonder te zijn opgegroeid in een gegoede familie.

Meer dan 2.000 jaar later ziet de wereld er compleet anders uit. Complexer, met meer verschillende volkeren dan de Romeinen ooit hadden kunnen bevroeden. Al die volkeren willen hun plekje op deze planeet veiligstellen. Hetzij op hun geboortegrond, hetzij elders. Dat daar regels en plichten voor nodig zijn, ben ik met De Wever eens. Dat we daarvoor het beleid van keizer Claudius maar hoeven te kopiëren, is klinkklare onzin. We hebben geen behoefte aan keizer Bart die zijn beleid stoelt op recepten uit een vergane glorie. Wat we nodig hebben, is een krachtdadig iemand die duidelijke hedendaagse lijnen uitzet. Dat kun je Bart. Doe het en laat die keizerlijke inspiraties van je achterwege. Je bent nota bene een republikein!

Lees ook: Te vrije interpretatie Romeinse geschiedenis door Bart De Wever

Bent u op zoek naar een journalist die columns/verhalen/artikelen over België voor uw medium kan schrijven? Kijk op de pagina Redactie voor meer info over mij!